21 maart 2016

Het is weer eventjes geleden maar hier zijn we weer. Er is nogal veel gebeurd de afgelopen maanden. Mijn moeder is onverwachts overleden aan de gevolgen van de bijwerkingen van haar chemo ter behandeling van darmkanker. Een flink gezwel, niet uitgezaaid dus een chemo met bestraling om de boel te verkleinen, daarna de operatie en klaar is kees. Helaas zorgde de chemo al snel voor ontstekingen, ook in haar darmen, en er is daarbij zoveel beschadigd dat alles in haar buik ging infecteren. Longen, maag, darmen, buikvlies. Binnen 2 weken was er helaas geen redden meer aan en heeft ze om euthanasie gevraagd. Een hele zware maar ook mooie en waardevolle periode waarbij er ruimte was voor gesprekken, samenzijn met familie en afscheid. Mijn vader, kinderen, schoon- en kleinkinderen waren erbij toen ze rustig overleed, liefdevol omringd.
De dag voordat we naar huis vlogen gaan onze kinderen op stap met vrienden in Den Haag. Jippe heeft een Herendiner, allemaal een smoking aan en alleen maar jongens van rond de 16 jaar. Pre-corporale jaarclubvorming zeg maar. Grappig achterop de bagagedrager staan bij een vriendje en dat is Jippe in Curaçao natuurlijk niet meer gewend, daar fiets je hoogstens 20 meter en alleen als je moeder geen zin heeft om te brengen met de auto. Resultaat: een voet tussen de spaak, dit gebeurt normaal bij kinderen van zeg 4 of 5 jaar. Altijd grappig als je de dag erna naar Curacao moet vliegen met zijn allen, helemaal als er kans is op een doorgesneden achillespees. Operatie, herstel, gips, je bent zo 3 weken verder voordat je een vliegtuig in mag. Viel allemaal gelukkig mee, flinke lap gehecht maar de dag erna weer met gierende banden naar Curaçao.
Bezoek: mijn jaarclub was de week voordat ik naar Nederland vertrok op bezoek. Zij logeerden in een hotel, veel drank en snedige opmerkingen dus als vanouds. Na onze terugkomst kwam Marike, heel gezellig, enorm gelachen (ondanks het verdriet over mijn moeder) en gefilosofeerd over het leven.
Daarna kwam Anna met wie ik naar Suriname ben geweest. We hebben ongeveer dezelfde energie dus veel fietsen, dingen zien, shoppen en eten.
Mijn vader kwam vervolgens 2 weken, hij was doodop van alle ellende en nog steeds erg verdrietig. Omdat hij slecht ziet hebben we hebben in de auto gezet, een wandelstok aangeschaft, zijn brillen aan een touwtje om zijn nek gehangen (die kon hij nooit vinden, logisch want hij is praktisch blind) en het hele eiland van voor naar achteren en van links naar rechts gezien. Hij heeft verreweg het meeste gedaan van iedereen! Schuifelend want anders val je, dat wel. Het was heerlijk hem bij ons te hebben, we missen hem nog steeds.
Daarna kwam Manon een paar daagjes. Enorm gelachen om haar spitsvondige opmerkingen. Met alcohol erbij wordt het natuurlijk een gekkenhuis. Met haar heb ik ook het Slavenmuseum bezocht, nogal een dingetje op het eiland. Inwoners van Curaçao zijn nog steeds woedend over het koloniale verleden van de Hollanders. Onze dikke, Antilliaanse gids is ook nog steeds heel erg boos. We zijn met een groep van uitsluitend blanke, nogal gezette Amerikanen van een cruiseschip en wij tweeën. Hij rammelt aan de kettingen van de slaven en roept dat ze hier jaren aan vast geketend hebben gezeten (wat zegt u, ja ze mochten uiteindelijk wel los), hij zingt een slavenlied en betoogt dat slavernij nog steeds bestaat. Er beginnen vrouwen uit de groep te huilen. Vervolgens worden we met zijn 15-en in een slavenhuisje gepropt, hij gaat voor de deur staan en vraagt hoe dit voor ons voelt. We moesten er 10 minuten blijven terwijl hij de deur versperde en over zwarte magie sprak. Het was heel warm. Dit was verreweg de meest verontrustende rondleiding ever.
Nu is het rustig met het bezoek, inmiddels ben ik begonnen als vrijwilliger in Zoo Curacao. Dit is weer een Antilliaanse soap. De helft van de dierentuin is gesloten voor publiek omdat er bomen op omvallen staan, de kapvergunningen zijn 1,5 jaar geleden aangevraagd maar ja, nog niets gehoord. Het publiek kan wel naar de kinderboerderij. Daar ligt een varken van 2 bij 2 meter die niet meer kan bewegen, zijn er 5 paarden, waarvan 1 niet-gecastreerde hengst die de hele dag onrustig naar alles wat beweegt zit te loeren  (inclusief naar mij denk ik maar ik ben bang voor paarden dus dat is waarschijnlijk een waanidee) en 800 konijnen.
In het gesloten gedeelte zijn er apen, schildpadden (ook heeeeeel veel, want bij de dierenwinkel verkopen ze die in babyformaat, maar ja, schildpadden worden groot en dan worden ze vals en worden dan aan de dierentuin gegeven), een miereneter, papegaaien, tropische vogels, struisvogels, slangen et cetera. Ze worden keurig verzorgd, geen afvalfruit maar iedere dag vers bij de supermarkt gehaald en gesneden. Yoghurt en honing erover en het kan zo bij een sterrenrestaurant op de kaart. Mijn handen jeuken om de dierentuin te helpen om weer rendabel en bezoekbaar te worden, maar de ambtelijke molen op dit eiland is blijkbaar horror.
Dus een paar ochtenden in de week hooi verversen, fruit snijden, nootjes voeren, brokjes in de bakken doen en een rondje door de dierentuin om de dieren te voeren. Superleuk! Buiten, fysiek, dieren, echt iets voor mij.
Frans is intussen een sportbeest geworden. Iedere dag sporten: fietsen, hardlopen, kitesurfen, spinnen. Hij ziet eruit als een jonge God. Jippe kitesurft inmiddels ook en doet het steeds beter, dat is wel leuk aan deze sport. Je moet door een gigantische zure appel heen waarbij je meer met je hoofd over de bodem van de zee schraapt dan dat je adem kunt happen, maar daarna gaat het ineens goed, kun je op je board staan en ben je de held van het strand. Jippe zit in dit stadium en Frans in het eerste (al best wel lang trouwens).
Niek is inmiddels helemaal voetbalgek: hij is captain van zijn team en traint 2 keer in de week. Wedstrijden zijn nog steeds een drama wat betreft de planning, alles loopt uit, scheidrechters gaan halverwege de wedstrijd uitgebreid lunchen en meestal komt de tegenstander niet opdagen.  
Roemer is met zijn foto's en filmpjes bezig en vergezeld mij met wandelingen, kajaktourtjes bij volle maan, zeiltochtjes en McDonaldbezoeken. Laatst hadden we ons verslapen en ik stelde voor om een ontbijtje bij McDonalds te halen, er zijn immers 100 Mcdonalds filialen op het eiland, want dikke Antilliaanse billen moet je onderhouden. We waren de eerste klanten, het was pas 7 uur s'ochtends (bad parent...). Bij de Mc Drive konden we geen contact krijgen bij de bestelpaal, dus maar even doorgereden. Komen we bij het loket: blikjes op de weg, gebroken glas, ruit ingeslagen en overal bloed. Op de muur, bij de gebroken raampjes, in het hokje, één groot bloedbad. Blijkbaar een overval geweest. We rijden geschrokken door naar het tweede loket en vragen aan de vrouw of er iemand dood in dat hokje ligt, waarop ze bedaard antwoord dat ze dit niet weet, ze is net binnen.
 

21 maart 2016 foto's

Niek mijmert over zijn vrienden in Den Haag

Jaarclub Simply Mad is weer prachtig vertegenwoordigd op Curacao

Mijn mamsie in volle glorie

Vol humor en scherpzinnig tot aan het eind

Jippe met een voet tussen de spaak op de eerste hulp, een dag voor vertrek naar Curacao, hylaaaarisch toch?!



Na een week nog steeds niet uitgekletst met Marike

In Suriname sportief fietsen met Anna

Opar komt 2 weken op bezoek



Theetje op Mambo

Opa vertrekt weer; hij houdt niet van vliegen
en niemand komt aan zijn tas.




 



Een versnapering dan maar weer?
Altijd gezellig met Manon.

Bijbaantje: poep scheppen en dieren voeren in Zoo Curacao

Frans zijn bilspleet is mooier dan het vergezicht

De sint Christoffel beklimmen met zoon Roemer, wedstrijdje mam?

7 januari 2016

Happy New Year vanuit een sidderend Curaçao! We hebben weer een heleboel beleefd op dit avontuurlijke eiland en daarbuiten.
We moesten 3 weken ons huis uit omdat er vakantiegangers uit Holland in ons huis kwamen, mooie verdiensten voor de eigenaar, behoorlijk onhandig voor ons. Dan maar weer op vakantie, mijn nieuwe verslaving sinds ik niet meer shop (hier ben ik met veel pijn en moeite vanaf gekomen met de lieve steun van Frans die mij via internetbankieren dagelijks door den Haag volgde en vervolgens stalkte). Helaas blijkt een vakantieverslaving een grotere aanslag op onze bankrekening. Maar wel leuker! Het hele huis aan kant dan maar weer, alles in een grote berging gegooid, losse kleding, hondenmand, fietsen, eten. Even aanduwen en snel de kastdeur op slot.
Op naar Brazilië, Manaus, de Amazonejungle lonkt. We vliegen met Inselair via Aruba, en op zijn Antiliaans hebben we 15 uur vertraging op dit plasticfantastic eiland. Curaçao is ranzig en chaotisch vergeleken met dit frisse, blije maar wel saaie klein-Amerika. Zelfs 3 halve liters bier helpen mij dit keer niet met mijn vliegangst: we gaan schuddend en hobbelend naar Manaus in een klein vliegtuig waar we ongeveer alleen in zitten. Ik kan wel huilen en applaudisseer (als enige) als we geland zijn.
We hebben bij een lokale gids een 8 daagse trip in de Amazone geboekt: 4 dagen Alligator tour, even 2 dagen kerst in Manaus en daarna weer 4 dagen op een bootje met zijn vijven over de Rio Negro.
Daar gaan we. Met een 80-jarige Fransman (zeer geruststellende gedachte dat het dus niet zoooo gevaarlijk zou kunnen worden) op pad, slapen in een vieze lodge en in een hangmat in de jungle, wandeltochten door supergroene forest waarbij de gids zich een weg moest banen met een zwaard, piranha's vangen en aan de oever en deze op een zelfgemaakt vuurtje bakken en s' nachts alligators spotten. Dat doe je in een wiebelig, klein stalen roeibootje, roeiend anders horen ze je aankomen. Het is pikkedonker. De gids wil graag zijn skills laten zien en hangt over de punt, je hoort een enorm kabaal en gespetter en daar heeft hij opeens een krokodil in zijn handen. Even vasthouden Roemer, wel vasthouden dus, hou zijn snuit maar dicht. De krokodil maakt een beweging en Roemer schrikt en laat dat beest uit zijn handen vallen in de boot, je ziet niets je hoort alleen het wilde gekras van zijn poten op de bodem van de boot waar wij met zijn vijven in zitten. En mijn doodskreten natuurlijk. Iedereen in paniek, de boot wankelt. Je wilt ook niet overboord vallen want zijn grote vader zit ergens in het riet. De gids redt ons door de krokodil kordaat overboord te gooien pffff.
Even naar Manaus voor kerst. Manaus is verreweg de goorste en lelijkste stad die we ooit hebben gezien. Alles is ook dicht op kerstavond want dit is nogal een ding daar. Dan maar naar de Japanner; we zijn de enige gasten en de airco staat op 10, we hebben nog nooit zo'n koude kerst gehad.
Daarna ons boottripje van 4 dagen over de Rio Negro, de grote zijrivier van de Amazone. We zijn met zijn vijven en hebben een kokkin (die neemt 50% van de ruimte in), een idiote koksmaat, een kapitein en een gids. Nogal een overkill aan personeel lijkt ons maar we klagen natuurlijk niet. De boot tuft vriendelijk langs de prachtige oevers en bij een 'indianenstam' meren we aan. Deze stam is ergens vanuit Noord Brazilië hiernaar toe getransporteerd onder het mom van: leuk voor de toeristen. Was ook leuk want Jippe, Roemer en Niek hebben een partijtje gevoetbald tegen de indianenjeugd en ik mocht mijn oude hobby shoppen weer even uit de kast halen en heb wat lokale snuisterijen gekocht. Ketting, armband en oorbellen. Mijn ontstoken oorlel is gelukkig deze week genezen. We sliepen in hangmatten op het dek en in de jungle, aten iedere dag rijst en vis en de kokkin keek woedend als we een koekje namen, die waren voor haar. Als ik s' nachts ging plassen moest ik langs het personeel die luidsnurkend in de kombuis in hangmatten lagen te slapen, sorry, mag ik eeeeven  passeren...
We hebben ook met een paar ranzige dikke roze dolfijnen gezwommen in de rivier die stonk naar dolfijnenkak. Dikke vissen krijgen ze ervoor als dank dus echt spontaan zijn deze dolfijnen niet, de kids vonden het prachtig. Het grootste gevaar zijn de piranha's: als je een wondje hebt mag je niet zwemmen, dan vreet er eentje een stukje van je teen en voor je het weet heb je een troep piranha's aan je been hangen, geen onzinverhaal! Je begrijpt dat Frans en ik het zwemmen tot het minimum hebben beperkt, de kinderen doken gewoon overal in maar die hebben we uiteindelijk gelukkig ook flink bang kunnen maken met behulp van de gids.
Op de terugweg kom je langs de Meeting of the Waters. Hier komen 2 rivieren bij elkaar: de Rio Negro en de Rio Amazone, de één is zwart en de ander bruingeel. Daar MOESTEN we natuurlijk zwemmen (vond Jippe), zucht weer zo'n raar plan: stroming, andere grote containerboten, waterslangen, krokodillen, piranha's, krampen, er ligt overal gevaar op de loer! Even stemmen: iedereen vóór behalve Joan, het plan gaat dus door. Luidgillend (BLIJF BIJ ELKAAR!) ook weer overleefd.
Terug op Curacao gingen we Oud en Nieuw vieren: met 100.000 mensen op de Emmabrug, dit is een drijvend wiebelbruggetje die open en dicht gaat als er weer een cruiseschip doorheen moet. Vanaf 20.00 uur oudejaarsavond gaan de lokalen hier zitten met koelbox en klapstoel, op het plein ernaast staat de pastoor in zijn jurk een dienst te houden, het is een vredig familiefeest, heel bijzonder. Wij konden nog steeds niet in ons huis, we waren die dag om 5.00 s'ochtends geland en omdat alles nog dicht was hebben we op een parkeerplaats 3 uur in de auto geslapen met zijn vijven. Alles stonk naar de Rio Negro. Van armoede zijn we die middag om 14.00 Willemstad ingegaan met een grote tas van de supermarkt, vol met ijs, cola en bier (30 kilo) bij gebrek aan een koelbox. Frans had het zwaar. Vuurwerk is hier een dingetje dus iedereen was al dagenlang 10000 klappers aan het afsteken, onze jongens hadden ook goed ingeslagen. Om 24.00, na 10 uur rondgesjouwd te hebben, vlug elkaar even gelukkig nieuwjaar gewenst, wat bekenden en vrienden, ja jullie ook een fijn 2016, naar huis gesjeesd en om 00.30 op één oor, heerlijk!
Er gebeuren hier toch echt wel rare dingen: op Blue Bay is er gisteren een man door zijn pleegzoon beroofd en gedood door het hoofd van zijn vader dicht te tapen met ducktape, een gekke achtervolgingsmoord waarbij er een zwangere vrouw is doodgeschoten en haar kinderen en man zwaargewond en het jaar is net begonnen.
Ieder jaar wordt ook de eerste baby verwelkomt die in het nieuwe jaar is geboren, kadootjes, foto in de krant enzo, een hele happening. Dit jaar was de vader van de baby 30 en de moeder 15 jaar. Ze stonden met zijn drieën in de krant; de vader was onherkenbaar gemaakt met een zwarte balk voor zijn ogen omdat dat natuurlijk niet mag: een meisje van 15 jaar bezwangeren. Lang leve de Antillen! 

7 januari 2016 foto's

Onze zoons verliezen een potje voetbal van jongens in een rokje

Teenslippers voor mijn verjaardag! handig voor in de jungle. 

die dikke roze is echt ranzig (dit slaat niet op Frans)

Een luiaard, persoonlijk gevangen door de gids
(daarna weer terug in de boom gezet)

Eindelijk weer een vette vis aan de haak

junglelove

Oud en Nieuw op de Emmabrug met onze 10.000 nieuwe vrienden