Deze week stond in het teken van onze halve marathon Curaçao. we zijn al een beetje bang gemaakt voor verschrikkelijke temperaturen, oververhitting, uitdroging met een langzame en wisse dood tot gevolg. Trainen was al een hel dus de voorbereiding heeft ook gehaperd, je drinkt hier teveel alcohol dus dat werkt ook niet mee en iedere dag om 6.00 uur opstaan begint zijn tol te eisen. Gedoemd om te mislukken die halve marathon dus...
Nicole Posch, mijn vriendinnetje en reguliere reisgenoot uit Den Haag, doet ook mee met maatje Anne en het indrinken begint op zaterdagavond in het Lion Beach hotel, tevens de startplek van de halve marathon op zondagochtend. En dan gaat het op zaterdag regenen, bliksemen, het gerucht gaat dat de hele boel afgezegd zou kunnen worden, we zijn gered! Helaas blijkt op de pastaparty dat het feest gewoon doorgaat, zucht...
Om 4.45 gaat de wekker, Roemer en Niek laten we liggen met de deur stevig op slot, Jippe is bij een vriendje gaan logeren en doet mee met de 10 km. Om 6.00 gaat in het donker het startsein. Wat is het warm Jezus, na 10 minuten al bijna niet meer te doen. En dan komen we in ons ritme en gaan we als een speer, wel de slechtste tijd ever, 2.10, maar een superleuke run met als hoogtepunt een foto vanaf de Julianabrug waar je normaal alleen met de auto mag komen. Deze komt op de schoorsteenmantel als we weer in Nederland zijn. Hopelijk gaat alles goed in Nederland en veel liefs van ons allen!
maandag 30 november 2015
30 november foto's
 |
| Vriendin Nicole doet ook mee aan de marathon Curacao |
 |
| start halve marathon, net op tijd! |
 |
| Emma bruggetje |
 |
| Op de Julianabrug |
 |
| 10 km met vriend Dorian |
 |
| Wandelen bij Sint Michiel |
 |
| Afterparty met Hans, Marceline, Nicole en Anne |
maandag 23 november 2015
23 november 2015
Deze week was extra feestelijk omdat mijn vriendinnetje Noah, haar man Erik en baby Memphis op bezoek kwamen. Ze logeren dan altijd in de prachtige villa Tokara bij hun vrienden Trudy en Wil. We hebben iedere dag gegeten, gedronken ennuh.... gegeten en gedronken. Bij ons, in restaurant en bij Trudy en Wil, SUPERgezellig. Baby Memphis is de liefste baby ooit (behalve onze eigen kinderen natuurlijk).
Inmiddels hebben we vaste routines: Roemer naar de getto-school brengen, een half uur in de auto, Jippe en Niek gaan met de fiets naar de kakkerschool. Wij gaan dan sporten en een beetje werken. Ik heb hier om precies te zijn 1 vriendin, Nicole, zij is makelaar en ik werk een beetje voor en met haar samen, heel gezellig en interessant. Zo zie je nog eens wat van het eiland (voornamelijk huizen dus). Soms even Whatsapp bellen met onze lieve vrienden en familie in Nederland. Rond 13.30 is iedereen thuis en dan lunchen, soms naar het strand, met de scooter naar de Starbucks of zwemmen in de pool, avondeten en Niek 2 x naar de voetbal, op vrijdag surfles van Jippe en in het weekend strand, uitjes en op zondag kitesurfen van Jippe. Roemer fotografeert en doet verder niet aan sport en dat bevalt hem uitermate goed. Frans en ik daarentegen sporten iedere dag minstens een uur van 7.30 tot 8.30 in de gym van resort Blue Bay of in een aftands zaaltje op een nepfiets spinnen. Volgende week doen we mee met de halve marathon Curacao maar het is hier zo warm dat we na een half uur hollen kotsend boven een greppel hangen. Dus dat wordt lachuh aanstaande zondag. Vandaag een uurtje over het eiland gefietst, echt prachtig, je komt niemand tegen. Wel oppassen dat er geen wilde hond aan je been hangt want dan mag je een fijne tetanuskuur bij de dokter gaan halen. Iedereen is hier überhaupt megasportief: er wordt hier wekelijks van alles uit de kast getrokken om de sportfanaten te behagen: Extreme mountainbiken (kwamen we vandaag tegen, 3 ambulances moesten er aan te pas komen), marathons, triatlons, zwemmen, zeilen, kanoën, duiken, kitesurfen, wandelen, fitness vanaf 5.00 uur en ga zo maar door. Helaas ziet iedereen er ook mega afgetraind en slank uit dus dat wordt afzien. Ok, wij gaan slapen, morgen gaat de wekker weer om 6.00 uur, veel liefs!!
Inmiddels hebben we vaste routines: Roemer naar de getto-school brengen, een half uur in de auto, Jippe en Niek gaan met de fiets naar de kakkerschool. Wij gaan dan sporten en een beetje werken. Ik heb hier om precies te zijn 1 vriendin, Nicole, zij is makelaar en ik werk een beetje voor en met haar samen, heel gezellig en interessant. Zo zie je nog eens wat van het eiland (voornamelijk huizen dus). Soms even Whatsapp bellen met onze lieve vrienden en familie in Nederland. Rond 13.30 is iedereen thuis en dan lunchen, soms naar het strand, met de scooter naar de Starbucks of zwemmen in de pool, avondeten en Niek 2 x naar de voetbal, op vrijdag surfles van Jippe en in het weekend strand, uitjes en op zondag kitesurfen van Jippe. Roemer fotografeert en doet verder niet aan sport en dat bevalt hem uitermate goed. Frans en ik daarentegen sporten iedere dag minstens een uur van 7.30 tot 8.30 in de gym van resort Blue Bay of in een aftands zaaltje op een nepfiets spinnen. Volgende week doen we mee met de halve marathon Curacao maar het is hier zo warm dat we na een half uur hollen kotsend boven een greppel hangen. Dus dat wordt lachuh aanstaande zondag. Vandaag een uurtje over het eiland gefietst, echt prachtig, je komt niemand tegen. Wel oppassen dat er geen wilde hond aan je been hangt want dan mag je een fijne tetanuskuur bij de dokter gaan halen. Iedereen is hier überhaupt megasportief: er wordt hier wekelijks van alles uit de kast getrokken om de sportfanaten te behagen: Extreme mountainbiken (kwamen we vandaag tegen, 3 ambulances moesten er aan te pas komen), marathons, triatlons, zwemmen, zeilen, kanoën, duiken, kitesurfen, wandelen, fitness vanaf 5.00 uur en ga zo maar door. Helaas ziet iedereen er ook mega afgetraind en slank uit dus dat wordt afzien. Ok, wij gaan slapen, morgen gaat de wekker weer om 6.00 uur, veel liefs!!
maandag 16 november 2015
16 november 2015
Hier weer een wekelijkse update vanuit Curaçao. Deze week hebben we weer wat puntjes op de i gezet om ons hier te settelen. Niek is bijvoorbeeld van school gewisseld en zit nu tussen de Nederlandse kakkers op het Vespucci College, op loopafstand van ons huis en gezellig met Jippe. Niek is helemaal opgelucht en blij zo weer tussen Nederlandse kinderen die lekker blond en bijdehand zijn. Roemer is dus nu de enige die op het Antilliaanse Radulphus zit maar hij zit daar no steeds helemaal op zijn plek. De meisjes leggen iedere dag een staartje in zijn lange haren en hij mag zijn klasgenootjes spieken als hij een toets Papiamento heeft zodat hij geen 0 heeft.
Verder heb ik 1 vriendin gemaakt: Nicole, onze makelaar en ik ga de komende weken bekijken of ik haar een beetje kan helpen in de vastgoed business. Ik toer nu iedere ochtend met onze auto over het eiland om huizen te bekijken en intakes te doen, harstikke leuk. Daarnaast worden morgen mijn visitekaartjes gedrukt voor mijn zwemschooltje alhier: Zwembad Haags Hopje Curaçao. Voor al uw zwemlessen voor kinderen bij u thuis of in ons privé zwembad in Julianadorp.
Frans vindt het heerlijk om even bij te komen van zijn 20 jaar 80 uur in de week werken en loopt de hele dag in zijn blote bast het huishouden te bestieren, kinderen halen en brengen et cetera. Zijn laatste klusje was prikkeldraad op het hek te bevestigen. Er zijn in Julianadorp bijna dagelijks overvallen en inbraken, best wel shit. Overdag is het een paradijselijk dorp, een soort Wassenaar met veel groen en grote huizen en tuinen met brede lanen. s' Nachts is het de getto en war zone. Auto's die dan buiten de tuinen geparkeerd staan worden allemaal via onze Julianadorp Whatapp groep gemeld, je moet altijd in je spiegels kijken of je niet achtervolgd wordt en als we onze auto via het elektrische hek naar binnen rijden goed om je heen kijken of er geen boefjes in de buurt zijn. Misschien went het...
De kids:
Jippe heeft een kitesetje voor zijn verjaardag van ons gekregen en heeft vandaag voor het eerst gekitesurft, superleuk. Daarbij heeft hij een aantal stapmaatjes gevonden en gaat iedere vrijdag en zaterdag op stap. Van 18.00 tot 22.00 dat wel dus dat is effe wennen. Gisteren naar Zanzibar en vrijdag naar Mambo beach. Wij halen en brengen dan heel braaf,
Roemer heeft de smaak van het fotograferen weer te pakken en we gaan regelmatig op pad om mooie spots te ontdekken.
Niek heeft het windsurfen ontdekt en heeft vrijdag samen met Jippe, Roemer en zijn vriend Sam les gehad, ging supergoed. Hij heeft zijn kleine teentje gestoten dus morgen voetballen wordt zwaar.
We genieten enorm, vandaag happy hout op Kokomo Beach, vrijdag op Mambo Beach gegeten, met de honden en Niek een superleuke wandeling langs de kust gemaakt, naar een gek festival in St. Willibrords geweest en we eten elke avond met zijn vijven, is al in jaren niet gebeurd.
Morgen komt mijn vriendinnetje Noah met haar man Erik en baby Memphis dus daar verheugen we ons enorm op. Ze logeren bij vrienden die een B&B hebben dus we kunnen gewoon doorslapen haha. Tot volgende week! xxx
Verder heb ik 1 vriendin gemaakt: Nicole, onze makelaar en ik ga de komende weken bekijken of ik haar een beetje kan helpen in de vastgoed business. Ik toer nu iedere ochtend met onze auto over het eiland om huizen te bekijken en intakes te doen, harstikke leuk. Daarnaast worden morgen mijn visitekaartjes gedrukt voor mijn zwemschooltje alhier: Zwembad Haags Hopje Curaçao. Voor al uw zwemlessen voor kinderen bij u thuis of in ons privé zwembad in Julianadorp.
Frans vindt het heerlijk om even bij te komen van zijn 20 jaar 80 uur in de week werken en loopt de hele dag in zijn blote bast het huishouden te bestieren, kinderen halen en brengen et cetera. Zijn laatste klusje was prikkeldraad op het hek te bevestigen. Er zijn in Julianadorp bijna dagelijks overvallen en inbraken, best wel shit. Overdag is het een paradijselijk dorp, een soort Wassenaar met veel groen en grote huizen en tuinen met brede lanen. s' Nachts is het de getto en war zone. Auto's die dan buiten de tuinen geparkeerd staan worden allemaal via onze Julianadorp Whatapp groep gemeld, je moet altijd in je spiegels kijken of je niet achtervolgd wordt en als we onze auto via het elektrische hek naar binnen rijden goed om je heen kijken of er geen boefjes in de buurt zijn. Misschien went het...
De kids:
Jippe heeft een kitesetje voor zijn verjaardag van ons gekregen en heeft vandaag voor het eerst gekitesurft, superleuk. Daarbij heeft hij een aantal stapmaatjes gevonden en gaat iedere vrijdag en zaterdag op stap. Van 18.00 tot 22.00 dat wel dus dat is effe wennen. Gisteren naar Zanzibar en vrijdag naar Mambo beach. Wij halen en brengen dan heel braaf,
Roemer heeft de smaak van het fotograferen weer te pakken en we gaan regelmatig op pad om mooie spots te ontdekken.
Niek heeft het windsurfen ontdekt en heeft vrijdag samen met Jippe, Roemer en zijn vriend Sam les gehad, ging supergoed. Hij heeft zijn kleine teentje gestoten dus morgen voetballen wordt zwaar.
We genieten enorm, vandaag happy hout op Kokomo Beach, vrijdag op Mambo Beach gegeten, met de honden en Niek een superleuke wandeling langs de kust gemaakt, naar een gek festival in St. Willibrords geweest en we eten elke avond met zijn vijven, is al in jaren niet gebeurd.
Morgen komt mijn vriendinnetje Noah met haar man Erik en baby Memphis dus daar verheugen we ons enorm op. Ze logeren bij vrienden die een B&B hebben dus we kunnen gewoon doorslapen haha. Tot volgende week! xxx
zaterdag 7 november 2015
6 november 2015
Nou, daar zijn we dan! Op Curaçao, na een bedenktijd van maar liefst 4 weken hebben we de knoop doorgehakt om 10 maanden onze zinnen te verzetten, nieuwe uitdagingen aan te gaan, de saaiheid van het bestaan te doorbreken en na een heerlijke reis door Indonesië het gevoel van samenzijn vast te houden.
De kinderen reageerden allemaal verschillend: Jippe wilde PERSE niet mee, Roemer vond het meteen geweldig en Niek eerst niet en later wel leuk. De scholen in Den Haag gesproken ( alle drie heel handig op een andere) en nadat deze de garantie hebben gegeven dat de kinderen ten alle tijden terug mochten komen waren we al snel om.
Zwembad Haags Hopje uit handen geven en de controle vanuit Curaçao doen was voor mij nog de grootste uitdaging. Aangezien Frans even 'in between jobs' is zijn we afhankelijk van mijn inkomen en dat geeft best wel wat druk. Gelukkig 3 goede managers bereid gevonden om mij te helpen: steun en toeverlaten Erik voor de administratie, Marijke voor het personeel en Raminta voor het beheer van het huis. De vingers maar gekruist houden dat er geen gekke dingen gebeuren.
Het huis boven het zwembad verhuur klaar maken is ook een enorme klus. Ondanks dat we al jaren het huis in de vakantie verhuur gooien moet er nog het één en ander gebeuren: nieuw behangetje, tuin betegelen en omspitten, wat nieuwe meubeltjes en alle winterkleding en persoonlijke spulletjes het huis uit: naar schoonmoeder- en vader op zolder. Een verhuurder zit niet te wachten op viezige knuffels en gitaren die nooit uit de verstofte hoezen zijn gehaald. Lang leve marktplaats, voor een paar grijpstuivers onze kinderboeken de deur uit en die Garmin gebruikten we toch niet. De auto's: Frans is al jaren zwaar verliefd op zijn Porsche en ik heb in mijn A-team bus hockeyteams, kinderfeestjeskinderen en boten vervoerd...nostalgie, zucht. Ook deze 2 lasten van onze schouders gegooid en schoonzus Daan en vriend Remco blij gemaakt met de bus en een Porsche idioot met onze 'kleine' auto. We kunnen gaan!
Vriendin Lisette is zo lief om ons te brengen op zondagochtend om 5 uur: de voortuin staat vol met kinderen die onze kinderen uitzwaaien, de tranen staan in onze ogen, wat laten we achter?
Harry de hond gaat ook mee, dat geeft nogal veel gedoe bij de dierenarts omdat alle papieren in orde moeten zijn: alle prikken en pillen moeten kloppen en hij gaat in het ruim in een megagrote, speciale kooi. Op Schiphol kom ik erachter dat ik de papieren van Harry kwijt ben, dikke stress en dat is meestal minder gezellig voor mijn omgeving, HELP!
Suus, onze dierenarts en vriendin, wordt om 6 uur uit haar bed gebeld; of ze z.s.m.een nieuw boekje wil maken in de dierenartspraktijk en dat aan een (door ons geregelde)koerier naar Schiphol kan meegeven. Net op tijd komt de koerier aan gerend en met een sprintje halen we ons vliegtuig, dank je Suus!!
Aankomst in Curacao: 35 graden, plakkerig, auto gehuurd, met extra taxi omdat we 8 tassen, 2 fietsen en een hondenkooi meenemen. Op naar ons huurhuis wat we nog nooit hebben gezien. Nicole, onze makelaar waar Frans en ik het hele eiland mee hebben rondgereden, kwam op het laatste moment met een gemeubileerd en prachtig huis in onze favoriete buurt. Helaas geen tijd meer om te kijken dus we laten ons graag verassen. Het voldoet in ieder geval aan onze wensen: Julianadorp, 4 slaapkamers, zwembad, tuin en uitzicht.
Wauw, aangenaam verast!
Veiligheid is een issue op Curacao. Er zijn veel berovingen en huisovervallen dus iedereen heeft minstens 3 honden. Nicole weet iemand die het eiland gaat verlaten dus daar gaan Jippe, Niek en ik 2 honden halen, een soort echtpaar, Spyke en Zorcha. Mmmmmmm nog niet waaks, ze kwispelen en hijgen alleen maar! Na een paar dagen rennen ze grommend en luid blaffend langs het hek als er een vuilniswagen voorbij rijdt, PRIMA! Vandaag viel Zorcha de werkster bijna aan dus misschien iets te waaks?
Scholen: Jippe zit op het Vespucci College naast ons huis, een dure, Nederlandse school met 1 op 1 het Nederlandse onderwijs. Allemaal blanke kinderen die lichtelijk verveeld in de banken hangen. Jippe zijn VWO4 klas bestaat uit 8 kids en ze gaan dan ook nog om met 12 HAVO4 en 4 VMBO4 gasten, bijna een klas vol. Wel heel hecht cluppie, vanavond gaat Jippe met zijn leeftijdsgenoten naar een maandelijks feest op het populaire strand Kokomo Beach, Jippe is happy!
Roemer en Niek gaan naar het katholieke Radulphus College, een Antiliaanse school met 95% lokale, vrolijke en rumoerige kids. Om 6 uur opstaan omdat de school om 7.15 begint en het een half uurtje rijden is, dat is een beetje jammer.
Roemer heeft volgens mij Antiliaanse roots ergens in een ander leven. Hij past zich feilloos aan en zijn relaxte houding met humor zorgt ervoor dat hij meteen met een paar leuke kinderen omgaat. Wel onderaan de roedel volgens eigen zeggen maar dat vindt hij prima.
Niek moet het meeste wennen. Papiamento en Spaans, zijn populaire positie in Den Haag geldt hier niet meer. Hij mist zijn stoute en grappige vrienden en school is best wel moeilijk. Wanneer gaan we weer terug?
Voetbal dan maar. Jippe en Niek trainen 2 x per week op een half uurtje rijden bij een verdomd mooie voetbalcluppie (met maar liefst 1 kunstgrasveld en 1 dor knollenveldje). Gelukkig trainen ze beiden op verschillende dagen dus dat wordt 4x per week in de auto halen brengen. Stel je voor dat papa en mama zich vervelen. Dacht ik eindelijk na 15 jaar sjouwen, halen, brengen, langs het veld vervelen en maar weer een patatje met in de kantine naar binnen schrokken verlost te zijn in Nederland...het hele circus begint hier gewoon weer, diepe zucht...maar goed, de kinderen hebben hier niet om gevraagd dus met een blij gezicht rijden we na de training de Mc drive maar weer in.
Eerste indruk na 2 weken: het is hier heerlijk, relaxed, de mensen zijn enorm aardig en goedlachs, alles draait om familie. We zijn voornamelijk met zijn vijven. De tijd dat onze kinderen in Den Haag volledig van de radar waren, geen idee hadden waar ze uithingen en hoopte dat ze een keer heelhuids thuiskwamen is hier voorbij. We weten alles van elkaar....
Er gebeuren hier ook gekke, afschuwelijke dingen. We zitten in Julianadorp in een groepsapp omdat het geen bewaakte wijk is. Gisteravond kregen we hierop door dat een buurvrouw van een paar straten verderop beroofd is MAAR ze heeft geen honden dus dat is natuurlijk een beetje dom.
Frans en ik waren met de fiets naar Willemstad (ook geen aanrader) om ons hier in te schrijven. Hahaha, denk je dat je in Nederland lang moet wachten bij het Gemeenteloket!
Een paar uur verder met als resultaat dat we een vervolgafspraak hebben mogen maken voor ergens in december (2015, dat wel), rijd ik over de Emmabrug, een schattig bruggetje over het water in het kleurrijke centrum. Zie ik in de verte dat iemand een tas verliest vanuit een veerpontje, een man duikt erachter aan om de tas te redden, kan niet zwemmen, spartelt en verdrinkt. Te ver voor iedereen om hem te redden. Op de kant reanimeren heeft niet meer geholpen.
Dat zijn dingen die er inhakken. Je bent toch steeds alert op boeven, loslopende valse honden, onveilig verkeer en rare situaties. Misschien een kwestie van wennen.
Gelukkig ook heel veel leuke dingen: een concert van Guus Meeuwis met Nicole (ik haat zijn liedjes maar het is wel een heeeeeele gezellige Brabo)op het strand onder de sterren, s'avonds een hamburger op het strand eten met een ondergaande zon en een life bandje jazzmuziek in de oren, na school (iedereen is om 13.00 uur vrij) even met Jippe op de fiets naar een strand uit het boekje om te snorkelen, met Roemer foto's schieten in de stad en met Niek huiswerk maken in een strandstoel onder een palmboom. Dan prijzen we ons enorm gelukkig, o ja, hier deden we het voor!
De kinderen reageerden allemaal verschillend: Jippe wilde PERSE niet mee, Roemer vond het meteen geweldig en Niek eerst niet en later wel leuk. De scholen in Den Haag gesproken ( alle drie heel handig op een andere) en nadat deze de garantie hebben gegeven dat de kinderen ten alle tijden terug mochten komen waren we al snel om.
Zwembad Haags Hopje uit handen geven en de controle vanuit Curaçao doen was voor mij nog de grootste uitdaging. Aangezien Frans even 'in between jobs' is zijn we afhankelijk van mijn inkomen en dat geeft best wel wat druk. Gelukkig 3 goede managers bereid gevonden om mij te helpen: steun en toeverlaten Erik voor de administratie, Marijke voor het personeel en Raminta voor het beheer van het huis. De vingers maar gekruist houden dat er geen gekke dingen gebeuren.
Het huis boven het zwembad verhuur klaar maken is ook een enorme klus. Ondanks dat we al jaren het huis in de vakantie verhuur gooien moet er nog het één en ander gebeuren: nieuw behangetje, tuin betegelen en omspitten, wat nieuwe meubeltjes en alle winterkleding en persoonlijke spulletjes het huis uit: naar schoonmoeder- en vader op zolder. Een verhuurder zit niet te wachten op viezige knuffels en gitaren die nooit uit de verstofte hoezen zijn gehaald. Lang leve marktplaats, voor een paar grijpstuivers onze kinderboeken de deur uit en die Garmin gebruikten we toch niet. De auto's: Frans is al jaren zwaar verliefd op zijn Porsche en ik heb in mijn A-team bus hockeyteams, kinderfeestjeskinderen en boten vervoerd...nostalgie, zucht. Ook deze 2 lasten van onze schouders gegooid en schoonzus Daan en vriend Remco blij gemaakt met de bus en een Porsche idioot met onze 'kleine' auto. We kunnen gaan!
Vriendin Lisette is zo lief om ons te brengen op zondagochtend om 5 uur: de voortuin staat vol met kinderen die onze kinderen uitzwaaien, de tranen staan in onze ogen, wat laten we achter?
Harry de hond gaat ook mee, dat geeft nogal veel gedoe bij de dierenarts omdat alle papieren in orde moeten zijn: alle prikken en pillen moeten kloppen en hij gaat in het ruim in een megagrote, speciale kooi. Op Schiphol kom ik erachter dat ik de papieren van Harry kwijt ben, dikke stress en dat is meestal minder gezellig voor mijn omgeving, HELP!
Suus, onze dierenarts en vriendin, wordt om 6 uur uit haar bed gebeld; of ze z.s.m.een nieuw boekje wil maken in de dierenartspraktijk en dat aan een (door ons geregelde)koerier naar Schiphol kan meegeven. Net op tijd komt de koerier aan gerend en met een sprintje halen we ons vliegtuig, dank je Suus!!
Aankomst in Curacao: 35 graden, plakkerig, auto gehuurd, met extra taxi omdat we 8 tassen, 2 fietsen en een hondenkooi meenemen. Op naar ons huurhuis wat we nog nooit hebben gezien. Nicole, onze makelaar waar Frans en ik het hele eiland mee hebben rondgereden, kwam op het laatste moment met een gemeubileerd en prachtig huis in onze favoriete buurt. Helaas geen tijd meer om te kijken dus we laten ons graag verassen. Het voldoet in ieder geval aan onze wensen: Julianadorp, 4 slaapkamers, zwembad, tuin en uitzicht.
Wauw, aangenaam verast!
Veiligheid is een issue op Curacao. Er zijn veel berovingen en huisovervallen dus iedereen heeft minstens 3 honden. Nicole weet iemand die het eiland gaat verlaten dus daar gaan Jippe, Niek en ik 2 honden halen, een soort echtpaar, Spyke en Zorcha. Mmmmmmm nog niet waaks, ze kwispelen en hijgen alleen maar! Na een paar dagen rennen ze grommend en luid blaffend langs het hek als er een vuilniswagen voorbij rijdt, PRIMA! Vandaag viel Zorcha de werkster bijna aan dus misschien iets te waaks?
Scholen: Jippe zit op het Vespucci College naast ons huis, een dure, Nederlandse school met 1 op 1 het Nederlandse onderwijs. Allemaal blanke kinderen die lichtelijk verveeld in de banken hangen. Jippe zijn VWO4 klas bestaat uit 8 kids en ze gaan dan ook nog om met 12 HAVO4 en 4 VMBO4 gasten, bijna een klas vol. Wel heel hecht cluppie, vanavond gaat Jippe met zijn leeftijdsgenoten naar een maandelijks feest op het populaire strand Kokomo Beach, Jippe is happy!
Roemer en Niek gaan naar het katholieke Radulphus College, een Antiliaanse school met 95% lokale, vrolijke en rumoerige kids. Om 6 uur opstaan omdat de school om 7.15 begint en het een half uurtje rijden is, dat is een beetje jammer.
Roemer heeft volgens mij Antiliaanse roots ergens in een ander leven. Hij past zich feilloos aan en zijn relaxte houding met humor zorgt ervoor dat hij meteen met een paar leuke kinderen omgaat. Wel onderaan de roedel volgens eigen zeggen maar dat vindt hij prima.
Niek moet het meeste wennen. Papiamento en Spaans, zijn populaire positie in Den Haag geldt hier niet meer. Hij mist zijn stoute en grappige vrienden en school is best wel moeilijk. Wanneer gaan we weer terug?
Voetbal dan maar. Jippe en Niek trainen 2 x per week op een half uurtje rijden bij een verdomd mooie voetbalcluppie (met maar liefst 1 kunstgrasveld en 1 dor knollenveldje). Gelukkig trainen ze beiden op verschillende dagen dus dat wordt 4x per week in de auto halen brengen. Stel je voor dat papa en mama zich vervelen. Dacht ik eindelijk na 15 jaar sjouwen, halen, brengen, langs het veld vervelen en maar weer een patatje met in de kantine naar binnen schrokken verlost te zijn in Nederland...het hele circus begint hier gewoon weer, diepe zucht...maar goed, de kinderen hebben hier niet om gevraagd dus met een blij gezicht rijden we na de training de Mc drive maar weer in.
Eerste indruk na 2 weken: het is hier heerlijk, relaxed, de mensen zijn enorm aardig en goedlachs, alles draait om familie. We zijn voornamelijk met zijn vijven. De tijd dat onze kinderen in Den Haag volledig van de radar waren, geen idee hadden waar ze uithingen en hoopte dat ze een keer heelhuids thuiskwamen is hier voorbij. We weten alles van elkaar....
Er gebeuren hier ook gekke, afschuwelijke dingen. We zitten in Julianadorp in een groepsapp omdat het geen bewaakte wijk is. Gisteravond kregen we hierop door dat een buurvrouw van een paar straten verderop beroofd is MAAR ze heeft geen honden dus dat is natuurlijk een beetje dom.
Frans en ik waren met de fiets naar Willemstad (ook geen aanrader) om ons hier in te schrijven. Hahaha, denk je dat je in Nederland lang moet wachten bij het Gemeenteloket!
Een paar uur verder met als resultaat dat we een vervolgafspraak hebben mogen maken voor ergens in december (2015, dat wel), rijd ik over de Emmabrug, een schattig bruggetje over het water in het kleurrijke centrum. Zie ik in de verte dat iemand een tas verliest vanuit een veerpontje, een man duikt erachter aan om de tas te redden, kan niet zwemmen, spartelt en verdrinkt. Te ver voor iedereen om hem te redden. Op de kant reanimeren heeft niet meer geholpen.
Dat zijn dingen die er inhakken. Je bent toch steeds alert op boeven, loslopende valse honden, onveilig verkeer en rare situaties. Misschien een kwestie van wennen.
Gelukkig ook heel veel leuke dingen: een concert van Guus Meeuwis met Nicole (ik haat zijn liedjes maar het is wel een heeeeeele gezellige Brabo)op het strand onder de sterren, s'avonds een hamburger op het strand eten met een ondergaande zon en een life bandje jazzmuziek in de oren, na school (iedereen is om 13.00 uur vrij) even met Jippe op de fiets naar een strand uit het boekje om te snorkelen, met Roemer foto's schieten in de stad en met Niek huiswerk maken in een strandstoel onder een palmboom. Dan prijzen we ons enorm gelukkig, o ja, hier deden we het voor!
Abonneren op:
Reacties (Atom)