21 maart 2016

Het is weer eventjes geleden maar hier zijn we weer. Er is nogal veel gebeurd de afgelopen maanden. Mijn moeder is onverwachts overleden aan de gevolgen van de bijwerkingen van haar chemo ter behandeling van darmkanker. Een flink gezwel, niet uitgezaaid dus een chemo met bestraling om de boel te verkleinen, daarna de operatie en klaar is kees. Helaas zorgde de chemo al snel voor ontstekingen, ook in haar darmen, en er is daarbij zoveel beschadigd dat alles in haar buik ging infecteren. Longen, maag, darmen, buikvlies. Binnen 2 weken was er helaas geen redden meer aan en heeft ze om euthanasie gevraagd. Een hele zware maar ook mooie en waardevolle periode waarbij er ruimte was voor gesprekken, samenzijn met familie en afscheid. Mijn vader, kinderen, schoon- en kleinkinderen waren erbij toen ze rustig overleed, liefdevol omringd.
De dag voordat we naar huis vlogen gaan onze kinderen op stap met vrienden in Den Haag. Jippe heeft een Herendiner, allemaal een smoking aan en alleen maar jongens van rond de 16 jaar. Pre-corporale jaarclubvorming zeg maar. Grappig achterop de bagagedrager staan bij een vriendje en dat is Jippe in Curaçao natuurlijk niet meer gewend, daar fiets je hoogstens 20 meter en alleen als je moeder geen zin heeft om te brengen met de auto. Resultaat: een voet tussen de spaak, dit gebeurt normaal bij kinderen van zeg 4 of 5 jaar. Altijd grappig als je de dag erna naar Curacao moet vliegen met zijn allen, helemaal als er kans is op een doorgesneden achillespees. Operatie, herstel, gips, je bent zo 3 weken verder voordat je een vliegtuig in mag. Viel allemaal gelukkig mee, flinke lap gehecht maar de dag erna weer met gierende banden naar Curaçao.
Bezoek: mijn jaarclub was de week voordat ik naar Nederland vertrok op bezoek. Zij logeerden in een hotel, veel drank en snedige opmerkingen dus als vanouds. Na onze terugkomst kwam Marike, heel gezellig, enorm gelachen (ondanks het verdriet over mijn moeder) en gefilosofeerd over het leven.
Daarna kwam Anna met wie ik naar Suriname ben geweest. We hebben ongeveer dezelfde energie dus veel fietsen, dingen zien, shoppen en eten.
Mijn vader kwam vervolgens 2 weken, hij was doodop van alle ellende en nog steeds erg verdrietig. Omdat hij slecht ziet hebben we hebben in de auto gezet, een wandelstok aangeschaft, zijn brillen aan een touwtje om zijn nek gehangen (die kon hij nooit vinden, logisch want hij is praktisch blind) en het hele eiland van voor naar achteren en van links naar rechts gezien. Hij heeft verreweg het meeste gedaan van iedereen! Schuifelend want anders val je, dat wel. Het was heerlijk hem bij ons te hebben, we missen hem nog steeds.
Daarna kwam Manon een paar daagjes. Enorm gelachen om haar spitsvondige opmerkingen. Met alcohol erbij wordt het natuurlijk een gekkenhuis. Met haar heb ik ook het Slavenmuseum bezocht, nogal een dingetje op het eiland. Inwoners van Curaçao zijn nog steeds woedend over het koloniale verleden van de Hollanders. Onze dikke, Antilliaanse gids is ook nog steeds heel erg boos. We zijn met een groep van uitsluitend blanke, nogal gezette Amerikanen van een cruiseschip en wij tweeën. Hij rammelt aan de kettingen van de slaven en roept dat ze hier jaren aan vast geketend hebben gezeten (wat zegt u, ja ze mochten uiteindelijk wel los), hij zingt een slavenlied en betoogt dat slavernij nog steeds bestaat. Er beginnen vrouwen uit de groep te huilen. Vervolgens worden we met zijn 15-en in een slavenhuisje gepropt, hij gaat voor de deur staan en vraagt hoe dit voor ons voelt. We moesten er 10 minuten blijven terwijl hij de deur versperde en over zwarte magie sprak. Het was heel warm. Dit was verreweg de meest verontrustende rondleiding ever.
Nu is het rustig met het bezoek, inmiddels ben ik begonnen als vrijwilliger in Zoo Curacao. Dit is weer een Antilliaanse soap. De helft van de dierentuin is gesloten voor publiek omdat er bomen op omvallen staan, de kapvergunningen zijn 1,5 jaar geleden aangevraagd maar ja, nog niets gehoord. Het publiek kan wel naar de kinderboerderij. Daar ligt een varken van 2 bij 2 meter die niet meer kan bewegen, zijn er 5 paarden, waarvan 1 niet-gecastreerde hengst die de hele dag onrustig naar alles wat beweegt zit te loeren  (inclusief naar mij denk ik maar ik ben bang voor paarden dus dat is waarschijnlijk een waanidee) en 800 konijnen.
In het gesloten gedeelte zijn er apen, schildpadden (ook heeeeeel veel, want bij de dierenwinkel verkopen ze die in babyformaat, maar ja, schildpadden worden groot en dan worden ze vals en worden dan aan de dierentuin gegeven), een miereneter, papegaaien, tropische vogels, struisvogels, slangen et cetera. Ze worden keurig verzorgd, geen afvalfruit maar iedere dag vers bij de supermarkt gehaald en gesneden. Yoghurt en honing erover en het kan zo bij een sterrenrestaurant op de kaart. Mijn handen jeuken om de dierentuin te helpen om weer rendabel en bezoekbaar te worden, maar de ambtelijke molen op dit eiland is blijkbaar horror.
Dus een paar ochtenden in de week hooi verversen, fruit snijden, nootjes voeren, brokjes in de bakken doen en een rondje door de dierentuin om de dieren te voeren. Superleuk! Buiten, fysiek, dieren, echt iets voor mij.
Frans is intussen een sportbeest geworden. Iedere dag sporten: fietsen, hardlopen, kitesurfen, spinnen. Hij ziet eruit als een jonge God. Jippe kitesurft inmiddels ook en doet het steeds beter, dat is wel leuk aan deze sport. Je moet door een gigantische zure appel heen waarbij je meer met je hoofd over de bodem van de zee schraapt dan dat je adem kunt happen, maar daarna gaat het ineens goed, kun je op je board staan en ben je de held van het strand. Jippe zit in dit stadium en Frans in het eerste (al best wel lang trouwens).
Niek is inmiddels helemaal voetbalgek: hij is captain van zijn team en traint 2 keer in de week. Wedstrijden zijn nog steeds een drama wat betreft de planning, alles loopt uit, scheidrechters gaan halverwege de wedstrijd uitgebreid lunchen en meestal komt de tegenstander niet opdagen.  
Roemer is met zijn foto's en filmpjes bezig en vergezeld mij met wandelingen, kajaktourtjes bij volle maan, zeiltochtjes en McDonaldbezoeken. Laatst hadden we ons verslapen en ik stelde voor om een ontbijtje bij McDonalds te halen, er zijn immers 100 Mcdonalds filialen op het eiland, want dikke Antilliaanse billen moet je onderhouden. We waren de eerste klanten, het was pas 7 uur s'ochtends (bad parent...). Bij de Mc Drive konden we geen contact krijgen bij de bestelpaal, dus maar even doorgereden. Komen we bij het loket: blikjes op de weg, gebroken glas, ruit ingeslagen en overal bloed. Op de muur, bij de gebroken raampjes, in het hokje, één groot bloedbad. Blijkbaar een overval geweest. We rijden geschrokken door naar het tweede loket en vragen aan de vrouw of er iemand dood in dat hokje ligt, waarop ze bedaard antwoord dat ze dit niet weet, ze is net binnen.
 

21 maart 2016 foto's

Niek mijmert over zijn vrienden in Den Haag

Jaarclub Simply Mad is weer prachtig vertegenwoordigd op Curacao

Mijn mamsie in volle glorie

Vol humor en scherpzinnig tot aan het eind

Jippe met een voet tussen de spaak op de eerste hulp, een dag voor vertrek naar Curacao, hylaaaarisch toch?!



Na een week nog steeds niet uitgekletst met Marike

In Suriname sportief fietsen met Anna

Opar komt 2 weken op bezoek



Theetje op Mambo

Opa vertrekt weer; hij houdt niet van vliegen
en niemand komt aan zijn tas.




 



Een versnapering dan maar weer?
Altijd gezellig met Manon.

Bijbaantje: poep scheppen en dieren voeren in Zoo Curacao

Frans zijn bilspleet is mooier dan het vergezicht

De sint Christoffel beklimmen met zoon Roemer, wedstrijdje mam?