De Van den Broekjes gaan op reis: december 2015

maandag 14 december 2015

14 december 2015

Deze week vloog weer voorbij maar wat hebben we in godsnaam ook al weer gedaan?
We vliegen zaterdag voor 10 dagen via Aruba naar Manaus, een stad midden in de Amazone van Brazilië. We gaan daar een jungletocht maken met overnachtingen op bootjes, in hotelletjes en in tenten. Daar hadden we injecties voor de gele koorts voor nodig dus we hebben een huisarts gezocht op het eiland. Een jolige, wat oudere Antiliaan werd ons aanbevolen en heeft de jongens gerustgesteld , doet geen pijn. Roemer was de hele dag al zenuwachtig en zo wit als een vaatdoek (witter dan normaal!), Niek ook een beetje druk en Jipppe koelbloedig als altijd.
Hup, zei de dokter, even dat mouwtje omhoog en PRIK, die zit. Zo Roemer, doe je hoofd maar even tussen je benen want dit gaat niet goed. Met een ferme nekgreep voegt de dokter de daad bij het woord en herhaalt het trucje ook bij Niek. Ze hebben hier de perfecte man voor de job! Pappen en nathouden is voor Nederlandse softies.

Verder heeft Roemer toetsweek dus staat in de permanente paniekstand. Logisch want op zijn Antilliaanse school hebben ze decennia-oude leerboeken met minstens zo oude repetities. Zelfs ik begrijp het oubollige taalgebruik nauwelijks (terwijl dit uit mijn tijd stamt) en de meeste informatie klopt al lang voor geen meter meer.
Niek doet het liefst huiswerk op het strand van Kokomo Beach. Op de scooter met mama erheen, strandstoel, colaatje erbij en dan maar een beetje woordjes stampen terwijl hij over de blauwe zee staart. Concentratie Niek!
Jippe leert een beetje tussen zijn FIFA spelletjes door die hij met zijn Nederlandse vriendjes speelt. Vrijdag speelde zijn vriend Raoul uit zijn klas ook mee en Jippe ging daarna met een paar jongens en meiden naar de kermis (een kermis die je in Nederland volledig zou vermijden wegens verdenking van achterstallig onderhoud, drugdealers en prostitutie). Jippe vond het geweldig.

Vandaag hebben Frans en ik een triatlon gedaan, onze eerste. Frans was er al dagen druk mee, dit wordt superleuk. Vanmorgen om 6.30 opgestaan, ik had een oppas geregeld want het beloofde een lange dag te worden. Op het strand Playa Porto Marie (zo'n azuurblauw zeetje met hagelwit strand) was de start en finish. Daar aangekomen dachten we even dat het Corps Mariniers een oefening hield: megagespierde mannen en vrouwen met opgepompte, glimmende lijven waren aan het inzwemmen, infietsen en inlopen. En wij. Met de oudste mountainbikes (met normale luchtbanden, geen massieve gelbanden), zwemshort met jolige print en oeps, zwembrilletjes vergeten.
We moesten 750 meter in de zee zwemmen. Iedereen deed de borstcrawl maar wij de schoolslag. Frans had als enige van de 70 deelnemers nog droog haar toen hij als laatste uit het water kwam.
Daarna door de prikkelbush 15 km op een mountainbike. We lagen volledig achteraan en waren helemaal alleen dus de organisatie was de route al aan het opdoeken. Gelukkig lag er onderweg nog af en toe een verdwaalde bidon zodat we wisten dat we op de goede weg zaten. Minipaadjes, berg op en af met cactussen en prikkelbosjes. Frans was bang dat we een lekke band zouden krijgen dus die droeg een loeizware, Hollandse fietspomp mee in zijn rugzak.
Het laatste gedeelte was hardlopen, 5 km door de bush. Het zeezout in onze kleding begon te jeuken.
We finishte, net als onze startnummers, als 67ste en 68ste. Van de 70 deelnemers dus. We troosten ons maar met de gedachte dat we een hele leuke dag hebben gehad en dat winnen ook niet alles is.
Tot volgende week weer! xxx

14 december 2015 foto's

Zwemles geven op Curaçao is geen straf

Niek maakt het liefste huiswerk on the beach

Potje darten: bukken buurvrouw!

Triatlon: als je haar maar goed zit

Nog even oefenen voor een podiumplek!

maandag 7 december 2015

7 december 2015

We ontdekken steeds meer prachtige facetten van Curaçao: er is zo ongelooflijk veel sportiefs te doen op dit groene eiland.
Je kunt bijvoorbeeld superspannend mountainbiken. Frans en ik hebben deze week een ochtend met een groepje een tocht gemaakt over de zoutpannen van Jan Thiel, je komt geen kip tegen en ik had 3 lekke banden van de doornstruiken en mijn ketting brak, zo ruig ging het er aan toe haha.
Wandelen met de honden is ook geen straf. Je hebt overal verlate, kleine paadjes, bij ons om de hoek in Julianadorp maar ook bij Sint Jorisbaai tijdens het kitesurfen van Jippe is het prachtig doorstappen. En dan mooie foto's maken van onze stoere zoon!
Kiten kan dus ook hier. Frans heeft het inmiddels ook opgepakt en heeft afgelopen zondag 30 liter zeewater in zijn mond te verstouwen gekregen maar hij staat bijna op zijn board. Jippe scheert dan lachend met 1 hand langs het hoofd van zijn vader, nog net een schildpad ontwijkend (kunnen behoorlijke schade aan zijn board brengen zegt Jippe, ik vind het zielig voor de schildpad..).
Windsurfen: iedere week gaat Jippe een paar uur windsurfen op het Spaanse water, hij doet dit met 2 vingers in zijn neus. Frans en ik halen dan herinneringen op van vroeger dat we met onze surfplank/deur weer opgehaald moesten worden uit het riet en dat het zeil, nadat je het met veel pijn en moeite hebt opgetrokken, direct aan de andere kant weer in het water viel.
Ik heb me aangemeld bij een zeilvereniging, zo'n type padvinderijcluppie waarbij je bardiensten draait en klusdagen hebt. Heeeel veel bejaarden. Je wordt dan meteen met het hele gezin lid en kost bijna niets. Ik had wel 2 handtekeningen nodig van gerenommeerde leden en ik moet binnenkort mijn brevetten gaan halen: voor de Centaur (soort BM) en de Sunfish (soort laser). Er zijn iedere zaterdag wedstrijden en we gaan met die gekke lichte bootjes ook de zee op, superleuk.
Niek zit nog steeds op voetbal: hij mag het veld in en hoeft niet meer te keepen, vindt hij veel leuker om zo deel uit te maken een team. Zaterdag was zijn eerste wedstrijd. Op zijn Curaçaos. Om 13.00 weg want we moeten om 13.30 verzamelen, oooh, het wedstrijdschema klopt niet dus we beginnen om 15.00, de scheids is opeens weg dus de wedstrijd begint om 16.00. Om 18.00 thuis... dat was wel andere koek in Den Haag!
Roemer is helemaal happy: heerlijk relaxed op school met zijn matties, beetje studeren, foto's maken, op zijn Wii spelen en zwemmen. Bijna geen stress in ieder geval.

We hebben helaas wel vervelend bericht van mijn moeder gekregen: ze heeft darmkanker, het mag nu in the open, we hoorden het 2 weken nadat we hier waren. Gelukkig geen uitzaaiing maar wel chemo en bestraling en over een aantal maanden wordt ze geopereerd. Gelukkig heeft ze het enorm sterk gestel maar natuurlijk afschuwelijk. We bellen veel en ze heeft veel steun aan mijn vader, broertje Theun, schoonzus Imara en mijn zus Ronell die net terug is gekomen van een missie uit Afganisthan. De kinderen appen veel, hopelijk komt het helemaal goed.
Dit was weer de update van de week, tot snel! xxx