14 december 2015

Deze week vloog weer voorbij maar wat hebben we in godsnaam ook al weer gedaan?
We vliegen zaterdag voor 10 dagen via Aruba naar Manaus, een stad midden in de Amazone van Brazilië. We gaan daar een jungletocht maken met overnachtingen op bootjes, in hotelletjes en in tenten. Daar hadden we injecties voor de gele koorts voor nodig dus we hebben een huisarts gezocht op het eiland. Een jolige, wat oudere Antiliaan werd ons aanbevolen en heeft de jongens gerustgesteld , doet geen pijn. Roemer was de hele dag al zenuwachtig en zo wit als een vaatdoek (witter dan normaal!), Niek ook een beetje druk en Jipppe koelbloedig als altijd.
Hup, zei de dokter, even dat mouwtje omhoog en PRIK, die zit. Zo Roemer, doe je hoofd maar even tussen je benen want dit gaat niet goed. Met een ferme nekgreep voegt de dokter de daad bij het woord en herhaalt het trucje ook bij Niek. Ze hebben hier de perfecte man voor de job! Pappen en nathouden is voor Nederlandse softies.

Verder heeft Roemer toetsweek dus staat in de permanente paniekstand. Logisch want op zijn Antilliaanse school hebben ze decennia-oude leerboeken met minstens zo oude repetities. Zelfs ik begrijp het oubollige taalgebruik nauwelijks (terwijl dit uit mijn tijd stamt) en de meeste informatie klopt al lang voor geen meter meer.  
Niek doet het liefst huiswerk op het strand van Kokomo Beach. Op de scooter met mama erheen, strandstoel, colaatje erbij en dan maar een beetje woordjes stampen terwijl hij over de blauwe zee staart. Concentratie Niek!
Jippe leert een beetje tussen zijn FIFA spelletjes door die hij met zijn Nederlandse vriendjes speelt. Vrijdag speelde zijn vriend Raoul uit zijn klas ook mee en Jippe ging daarna met een paar jongens en meiden naar de kermis (een kermis die je in Nederland volledig zou vermijden wegens verdenking van achterstallig onderhoud, drugdealers en prostitutie).  Jippe vond het geweldig.

Vandaag hebben Frans en ik een triatlon gedaan, onze eerste. Frans was er al dagen druk mee, dit wordt superleuk. Vanmorgen om 6.30 opgestaan, ik had een oppas geregeld want het beloofde een lange dag te worden. Op het strand Playa Porto Marie (zo'n azuurblauw zeetje met hagelwit strand) was de start en finish. Daar aangekomen dachten we even dat het Corps Mariniers een oefening hield: megagespierde mannen en vrouwen met opgepompte, glimmende lijven waren aan het inzwemmen, infietsen en inlopen. En wij. Met de oudste  mountainbikes (met normale luchtbanden, geen massieve gelbanden), zwemshort met jolige print en oeps, zwembrilletjes vergeten.
We moesten 750 meter in de zee zwemmen. Iedereen deed de borstcrawl maar wij de schoolslag. Frans had als enige van de 70 deelnemers nog droog haar toen hij als laatste uit het water kwam.
Daarna door de prikkelbush 15 km op een mountainbike. We lagen volledig achteraan en waren helemaal alleen dus de organisatie was de route al aan het opdoeken. Gelukkig lag er onderweg nog af en toe een verdwaalde bidon zodat we wisten dat we op de goede weg zaten. Minipaadjes, berg op en af met cactussen en prikkelbosjes. Frans was bang dat we een lekke band zouden krijgen dus die droeg een loeizware, Hollandse fietspomp mee in zijn rugzak.
Het laatste gedeelte was hardlopen, 5 km door de bush. Het zeezout in onze kleding begon te jeuken.
We finishte, net als onze startnummers, als 67ste en 68ste. Van de 70 deelnemers dus. We troosten ons maar met de gedachte dat we  een hele leuke dag hebben gehad en dat winnen ook niet alles is.
Tot volgende week weer! xxx