7 januari 2016

Happy New Year vanuit een sidderend Curaçao! We hebben weer een heleboel beleefd op dit avontuurlijke eiland en daarbuiten.
We moesten 3 weken ons huis uit omdat er vakantiegangers uit Holland in ons huis kwamen, mooie verdiensten voor de eigenaar, behoorlijk onhandig voor ons. Dan maar weer op vakantie, mijn nieuwe verslaving sinds ik niet meer shop (hier ben ik met veel pijn en moeite vanaf gekomen met de lieve steun van Frans die mij via internetbankieren dagelijks door den Haag volgde en vervolgens stalkte). Helaas blijkt een vakantieverslaving een grotere aanslag op onze bankrekening. Maar wel leuker! Het hele huis aan kant dan maar weer, alles in een grote berging gegooid, losse kleding, hondenmand, fietsen, eten. Even aanduwen en snel de kastdeur op slot.
Op naar Brazilië, Manaus, de Amazonejungle lonkt. We vliegen met Inselair via Aruba, en op zijn Antiliaans hebben we 15 uur vertraging op dit plasticfantastic eiland. Curaçao is ranzig en chaotisch vergeleken met dit frisse, blije maar wel saaie klein-Amerika. Zelfs 3 halve liters bier helpen mij dit keer niet met mijn vliegangst: we gaan schuddend en hobbelend naar Manaus in een klein vliegtuig waar we ongeveer alleen in zitten. Ik kan wel huilen en applaudisseer (als enige) als we geland zijn.
We hebben bij een lokale gids een 8 daagse trip in de Amazone geboekt: 4 dagen Alligator tour, even 2 dagen kerst in Manaus en daarna weer 4 dagen op een bootje met zijn vijven over de Rio Negro.
Daar gaan we. Met een 80-jarige Fransman (zeer geruststellende gedachte dat het dus niet zoooo gevaarlijk zou kunnen worden) op pad, slapen in een vieze lodge en in een hangmat in de jungle, wandeltochten door supergroene forest waarbij de gids zich een weg moest banen met een zwaard, piranha's vangen en aan de oever en deze op een zelfgemaakt vuurtje bakken en s' nachts alligators spotten. Dat doe je in een wiebelig, klein stalen roeibootje, roeiend anders horen ze je aankomen. Het is pikkedonker. De gids wil graag zijn skills laten zien en hangt over de punt, je hoort een enorm kabaal en gespetter en daar heeft hij opeens een krokodil in zijn handen. Even vasthouden Roemer, wel vasthouden dus, hou zijn snuit maar dicht. De krokodil maakt een beweging en Roemer schrikt en laat dat beest uit zijn handen vallen in de boot, je ziet niets je hoort alleen het wilde gekras van zijn poten op de bodem van de boot waar wij met zijn vijven in zitten. En mijn doodskreten natuurlijk. Iedereen in paniek, de boot wankelt. Je wilt ook niet overboord vallen want zijn grote vader zit ergens in het riet. De gids redt ons door de krokodil kordaat overboord te gooien pffff.
Even naar Manaus voor kerst. Manaus is verreweg de goorste en lelijkste stad die we ooit hebben gezien. Alles is ook dicht op kerstavond want dit is nogal een ding daar. Dan maar naar de Japanner; we zijn de enige gasten en de airco staat op 10, we hebben nog nooit zo'n koude kerst gehad.
Daarna ons boottripje van 4 dagen over de Rio Negro, de grote zijrivier van de Amazone. We zijn met zijn vijven en hebben een kokkin (die neemt 50% van de ruimte in), een idiote koksmaat, een kapitein en een gids. Nogal een overkill aan personeel lijkt ons maar we klagen natuurlijk niet. De boot tuft vriendelijk langs de prachtige oevers en bij een 'indianenstam' meren we aan. Deze stam is ergens vanuit Noord Brazilië hiernaar toe getransporteerd onder het mom van: leuk voor de toeristen. Was ook leuk want Jippe, Roemer en Niek hebben een partijtje gevoetbald tegen de indianenjeugd en ik mocht mijn oude hobby shoppen weer even uit de kast halen en heb wat lokale snuisterijen gekocht. Ketting, armband en oorbellen. Mijn ontstoken oorlel is gelukkig deze week genezen. We sliepen in hangmatten op het dek en in de jungle, aten iedere dag rijst en vis en de kokkin keek woedend als we een koekje namen, die waren voor haar. Als ik s' nachts ging plassen moest ik langs het personeel die luidsnurkend in de kombuis in hangmatten lagen te slapen, sorry, mag ik eeeeven  passeren...
We hebben ook met een paar ranzige dikke roze dolfijnen gezwommen in de rivier die stonk naar dolfijnenkak. Dikke vissen krijgen ze ervoor als dank dus echt spontaan zijn deze dolfijnen niet, de kids vonden het prachtig. Het grootste gevaar zijn de piranha's: als je een wondje hebt mag je niet zwemmen, dan vreet er eentje een stukje van je teen en voor je het weet heb je een troep piranha's aan je been hangen, geen onzinverhaal! Je begrijpt dat Frans en ik het zwemmen tot het minimum hebben beperkt, de kinderen doken gewoon overal in maar die hebben we uiteindelijk gelukkig ook flink bang kunnen maken met behulp van de gids.
Op de terugweg kom je langs de Meeting of the Waters. Hier komen 2 rivieren bij elkaar: de Rio Negro en de Rio Amazone, de één is zwart en de ander bruingeel. Daar MOESTEN we natuurlijk zwemmen (vond Jippe), zucht weer zo'n raar plan: stroming, andere grote containerboten, waterslangen, krokodillen, piranha's, krampen, er ligt overal gevaar op de loer! Even stemmen: iedereen vóór behalve Joan, het plan gaat dus door. Luidgillend (BLIJF BIJ ELKAAR!) ook weer overleefd.
Terug op Curacao gingen we Oud en Nieuw vieren: met 100.000 mensen op de Emmabrug, dit is een drijvend wiebelbruggetje die open en dicht gaat als er weer een cruiseschip doorheen moet. Vanaf 20.00 uur oudejaarsavond gaan de lokalen hier zitten met koelbox en klapstoel, op het plein ernaast staat de pastoor in zijn jurk een dienst te houden, het is een vredig familiefeest, heel bijzonder. Wij konden nog steeds niet in ons huis, we waren die dag om 5.00 s'ochtends geland en omdat alles nog dicht was hebben we op een parkeerplaats 3 uur in de auto geslapen met zijn vijven. Alles stonk naar de Rio Negro. Van armoede zijn we die middag om 14.00 Willemstad ingegaan met een grote tas van de supermarkt, vol met ijs, cola en bier (30 kilo) bij gebrek aan een koelbox. Frans had het zwaar. Vuurwerk is hier een dingetje dus iedereen was al dagenlang 10000 klappers aan het afsteken, onze jongens hadden ook goed ingeslagen. Om 24.00, na 10 uur rondgesjouwd te hebben, vlug elkaar even gelukkig nieuwjaar gewenst, wat bekenden en vrienden, ja jullie ook een fijn 2016, naar huis gesjeesd en om 00.30 op één oor, heerlijk!
Er gebeuren hier toch echt wel rare dingen: op Blue Bay is er gisteren een man door zijn pleegzoon beroofd en gedood door het hoofd van zijn vader dicht te tapen met ducktape, een gekke achtervolgingsmoord waarbij er een zwangere vrouw is doodgeschoten en haar kinderen en man zwaargewond en het jaar is net begonnen.
Ieder jaar wordt ook de eerste baby verwelkomt die in het nieuwe jaar is geboren, kadootjes, foto in de krant enzo, een hele happening. Dit jaar was de vader van de baby 30 en de moeder 15 jaar. Ze stonden met zijn drieën in de krant; de vader was onherkenbaar gemaakt met een zwarte balk voor zijn ogen omdat dat natuurlijk niet mag: een meisje van 15 jaar bezwangeren. Lang leve de Antillen! 

7 januari 2016 foto's

Onze zoons verliezen een potje voetbal van jongens in een rokje

Teenslippers voor mijn verjaardag! handig voor in de jungle. 

die dikke roze is echt ranzig (dit slaat niet op Frans)

Een luiaard, persoonlijk gevangen door de gids
(daarna weer terug in de boom gezet)

Eindelijk weer een vette vis aan de haak

junglelove

Oud en Nieuw op de Emmabrug met onze 10.000 nieuwe vrienden