6 november 2015

Nou, daar zijn we dan! Op Curaçao, na een bedenktijd van maar liefst 4 weken hebben we de knoop doorgehakt om 10 maanden onze zinnen te verzetten, nieuwe uitdagingen aan te gaan, de saaiheid van het bestaan te doorbreken en na een heerlijke reis door Indonesië het gevoel van samenzijn vast te houden.

De kinderen reageerden allemaal verschillend: Jippe wilde PERSE niet mee, Roemer vond het meteen geweldig en Niek eerst niet en later wel leuk. De scholen in Den Haag gesproken ( alle drie heel handig op een andere) en nadat deze de garantie hebben gegeven dat de kinderen ten alle tijden terug mochten komen waren we al snel om. 

Zwembad Haags Hopje uit handen geven en de controle vanuit Curaçao doen was voor mij nog de grootste uitdaging. Aangezien Frans even 'in between jobs' is zijn we afhankelijk van mijn inkomen en dat geeft best wel wat druk. Gelukkig 3 goede managers bereid gevonden om mij te helpen: steun en toeverlaten Erik voor de administratie, Marijke voor het personeel en Raminta voor het beheer van het huis. De vingers maar gekruist houden dat er geen gekke dingen gebeuren.
  
Het huis boven het zwembad verhuur klaar maken is ook een enorme klus. Ondanks dat we al jaren het huis in de vakantie verhuur gooien moet er nog het één en ander gebeuren: nieuw behangetje, tuin betegelen en omspitten, wat nieuwe meubeltjes en alle winterkleding en persoonlijke spulletjes het huis uit: naar schoonmoeder- en vader op zolder. Een verhuurder zit niet te wachten op viezige knuffels en gitaren die nooit uit de verstofte hoezen zijn gehaald. Lang leve marktplaats, voor een paar grijpstuivers onze kinderboeken de deur uit en die Garmin gebruikten we toch niet. De auto's: Frans is al jaren zwaar verliefd op zijn Porsche en ik heb in mijn A-team bus hockeyteams, kinderfeestjeskinderen en boten vervoerd...nostalgie, zucht. Ook deze 2 lasten van onze schouders gegooid en schoonzus Daan en vriend Remco blij gemaakt met de bus en een Porsche idioot met onze 'kleine' auto. We kunnen gaan!

Vriendin Lisette is zo lief om ons te brengen op zondagochtend om 5 uur: de voortuin staat vol met kinderen die onze kinderen uitzwaaien, de tranen staan in onze ogen, wat laten we achter?
Harry de hond gaat ook mee, dat geeft nogal veel gedoe bij de dierenarts omdat alle papieren in orde moeten zijn: alle prikken en pillen moeten kloppen en hij gaat in het ruim in een megagrote, speciale kooi. Op Schiphol kom ik erachter dat ik de papieren van Harry kwijt ben, dikke stress en dat is meestal minder gezellig voor mijn omgeving, HELP!
Suus, onze dierenarts en vriendin, wordt om 6 uur uit haar bed gebeld; of ze z.s.m.een nieuw boekje wil maken in de dierenartspraktijk en dat aan een (door ons geregelde)koerier naar Schiphol kan meegeven. Net op tijd komt de koerier aan gerend en met een sprintje halen we ons vliegtuig, dank je Suus!!

Aankomst in Curacao: 35 graden, plakkerig, auto gehuurd, met extra taxi omdat we 8 tassen, 2 fietsen en een hondenkooi meenemen. Op naar ons huurhuis wat we nog nooit hebben gezien. Nicole, onze makelaar waar Frans en ik het hele eiland mee hebben rondgereden, kwam op het laatste moment met een gemeubileerd en prachtig huis in onze favoriete buurt. Helaas geen tijd meer om te kijken dus we laten ons graag verassen. Het voldoet in ieder geval aan onze wensen: Julianadorp, 4 slaapkamers, zwembad, tuin en uitzicht.
Wauw, aangenaam verast!

Veiligheid is een issue op Curacao. Er zijn veel berovingen en huisovervallen dus iedereen heeft minstens 3 honden. Nicole weet iemand die het eiland gaat verlaten dus daar gaan Jippe, Niek en ik 2 honden halen, een soort echtpaar, Spyke en Zorcha. Mmmmmmm nog niet waaks, ze kwispelen en hijgen alleen maar! Na een paar dagen rennen ze grommend en luid blaffend langs het hek als er een vuilniswagen voorbij rijdt, PRIMA! Vandaag viel Zorcha de werkster bijna aan dus misschien iets te waaks?

Scholen: Jippe zit op het Vespucci College naast ons huis, een dure, Nederlandse school met 1 op 1 het Nederlandse onderwijs. Allemaal blanke kinderen die lichtelijk verveeld in de banken hangen. Jippe zijn VWO4 klas bestaat uit 8 kids en ze gaan dan ook nog om met 12 HAVO4 en 4 VMBO4 gasten, bijna een klas vol. Wel heel hecht cluppie, vanavond gaat Jippe met zijn leeftijdsgenoten naar een maandelijks feest op het populaire strand Kokomo Beach, Jippe is happy!
Roemer en Niek gaan naar het katholieke Radulphus College, een Antiliaanse school met 95% lokale, vrolijke en rumoerige kids. Om 6 uur opstaan omdat de school om 7.15 begint en het een half uurtje rijden is, dat is een beetje jammer. 
Roemer heeft volgens mij Antiliaanse roots ergens in een ander leven. Hij past zich feilloos aan en zijn relaxte houding met humor zorgt ervoor dat hij meteen met een paar leuke kinderen omgaat. Wel onderaan de roedel volgens eigen zeggen maar dat vindt hij prima.
Niek moet het meeste wennen. Papiamento en Spaans, zijn populaire positie in Den Haag geldt hier niet meer. Hij mist zijn stoute en grappige vrienden en school is best wel moeilijk. Wanneer gaan we weer terug?
Voetbal dan maar. Jippe en Niek trainen 2 x per week op een half uurtje rijden bij een verdomd mooie voetbalcluppie (met maar liefst 1 kunstgrasveld en 1 dor knollenveldje). Gelukkig trainen ze beiden op verschillende dagen dus dat wordt 4x per week in de auto halen brengen. Stel je voor dat papa en mama zich vervelen. Dacht ik eindelijk na 15 jaar sjouwen, halen, brengen, langs het veld vervelen en maar weer een patatje met in de kantine naar binnen schrokken verlost te zijn in Nederland...het hele circus begint hier gewoon weer, diepe zucht...maar goed, de kinderen hebben hier niet om gevraagd dus met een blij gezicht rijden we na de training de Mc drive maar weer in.

Eerste indruk na 2 weken: het is hier heerlijk, relaxed, de mensen zijn enorm aardig en goedlachs, alles draait om familie. We zijn voornamelijk met zijn vijven. De tijd dat onze kinderen in Den Haag volledig van de radar waren, geen idee hadden waar ze uithingen en hoopte dat ze een keer heelhuids thuiskwamen is hier voorbij. We weten alles van elkaar....
Er gebeuren hier ook gekke, afschuwelijke dingen. We zitten in Julianadorp in een groepsapp omdat het geen bewaakte wijk is. Gisteravond kregen we hierop door dat een buurvrouw van een paar straten verderop beroofd is MAAR ze heeft geen honden dus dat is natuurlijk een beetje dom.
Frans en ik waren met de fiets naar Willemstad (ook geen aanrader) om ons hier in te schrijven. Hahaha, denk je dat je in Nederland lang moet wachten bij het Gemeenteloket!
Een paar uur verder met als resultaat dat we een vervolgafspraak hebben mogen maken voor ergens in december (2015, dat wel), rijd ik over de Emmabrug, een schattig bruggetje over het water in het kleurrijke centrum. Zie ik in de verte dat iemand een tas verliest vanuit een veerpontje, een man duikt erachter aan om de tas te redden, kan niet zwemmen, spartelt en verdrinkt. Te ver voor iedereen om hem te redden. Op de kant reanimeren heeft niet meer geholpen.
Dat zijn dingen die er inhakken. Je bent toch steeds alert op boeven, loslopende valse honden, onveilig verkeer en rare situaties. Misschien een kwestie van wennen. 
Gelukkig ook heel veel leuke dingen: een concert van Guus Meeuwis met Nicole (ik haat zijn liedjes maar het is wel een heeeeeele gezellige Brabo)op het strand onder de sterren, s'avonds een hamburger op het strand eten met een ondergaande zon en een life bandje jazzmuziek in de oren, na school (iedereen is om 13.00 uur vrij) even met Jippe op de fiets naar een strand uit het boekje om te snorkelen, met Roemer foto's schieten in de stad en met Niek huiswerk maken in een strandstoel onder een palmboom. Dan prijzen we ons enorm gelukkig, o ja, hier deden we het voor!